زویی

هرچقدر بعید...باز تو خدای منی...

زویی

هرچقدر بعید...باز تو خدای منی...

راه می افتم.می دانم نه حوصله دارم و نه تحمل.اولین کتاب فروشی را که می بینم می روم داخل. نگاه می کنم به کتاب ها، حتی حوصله انتخاب هم ندارم از بین شان. به فروشنده می گویم برای یک پسر بیست ساله که تولدش است چه کتابی دارد. دو تا کتاب می دهد و تا می خواهم ازش که برایم کادویشان کند، می گوید کاغذ کادویش تمام شده. حالا باید بگردم دنبال یک مغازه که کاغذ کادو گیر بیاورم. حتی آدرس را هم درست بلد نیستم. هزار بار پیش که رفته بودم، هر بار با ماشین بوده و این دفعه پیاده ام. می گویم به درک که کاغذ کادو ندارد و راه می افتم. مثل همیشه ترافیک و ترافیک و ترافیک. پیاده که می شوم از تاکسی، بعد از نیم ساعت پیاده روی به صرافت می افتم که کاش از راه دیگری آمده بودم. خانه شان را بلدم، اما زنگ را نه. زنگ می زنم بهش که در را باز کند، اما گوشی اش را جواب نمی دهد. عصبانی می شوم و زیر لب فحشی می دهم که تویی که می گی زنگ بزن وقتی رسیدی، منتظر زنگ باش.شماره برادرش را می گیرم. می روم داخل و از صدای خنده ها حدس می زنم کدام خانه باید باشند. حوصله هیچ کدامشان را ندارم. می روم پشت در و تکیه می دهم به دیوار و منتظر می شوم تا یادشان بیفتد که من هم آمده ام و بیایند سراغ در، که هرچقدر دیرتر بروم بهتر. آدم ها همه شان مثل همند. یادشان می رود همه چیز. سعی می کنم بخندم و هر کس می پرسد خوبی سریع جواب دارم برایش که آره، چرا بد باشم. اما قیافه هیچ کدامشان شبیه کسی نیست که حرف آدم را باور کرده باشد.

حوصله شام هم ندارم. دو تکه کوچک نان. همیشه تعجب می کنم از این ظرفیت های معده ام که شب پیشش، بعد از یک شام کامل و مفصل، تازه هایدا می خورم و امشب که با دو تکه نان هم سیر می شوم.

همه ی این ها هیچ کدام مهم نیست. خواستم معذرت بخواهم ازت. معذرت بخواهم موقع برگشتن توی تاکسی که آن دخترک توی ماشین بود، وقتی نشست و بازویش خورد به من، نگاهش نکردم عصبانی که چرا مواظب نیست. وقتی دخترک موبایلش زنگ خورد و حرف زد، من از لحن حرف زدنش خوشم آمد و یادم رفت که که تو... آخ... یادم رفت که تو دیگر نیستی... یادم رفت که دیگر قرار نیست برگردی... یادم رفت که دیگر نه باید نگاه چپ کنم به کسی که چرا مواظب نیستی، نه بزنم توی دهن کسی که یاد مرا از تو پرت می کند، نه دیگر حتی فکر کنم که تو یک روز بر می گردی...


پ.ن: نوشته ها دیگر هیچ کدام راست نیست. دیگر هیچ کدام دروغ هم نیست. زنده ام به این ها، اما این ها زنده نیستند...

پ.ن 2: من که می دانم تقصیر هیچ کس نیست... من که می دانم تو نشسته ای و هی لبخند می زنی به دست و پا زدن های من... من که می دانم هر کس را می بینم عاشق می شوم و عاشق هیچ کس نیستم. من که می دانم دلم هم با کسی بوده باشد، خودم نبوده ام... من که می دانم دلم از خیلی روزا با کسی نیست... حالا به درک اگر حتی یک نفر هم حرفم را باور نکند... به درک!

پ.ن 3: اگزاز و دیازپامی... جز زلفت آرامی... چون زلف تو نارامم... رسوا و پریشم من...


پ.ن بی ربط: سه شنبه ها با موری... مثل چهارشنبه ها با غلام...

نظرات 2 + ارسال نظر
نرگس شنبه 18 آبان 1387 ساعت 21:37

سشوااااار سشوااااار سشوااااااااااار....
این بی اشتهایی رو من میفهمم خیلی وقتا اینجوری میشم..علتش چیزیه که من می دونم چیه...اقاپسر وقت تغییر دادن دنیای درونته..کی میخوای بجنبی؟؟

سارا سه‌شنبه 12 آذر 1387 ساعت 14:59 http://adomide.blogspot.com/

گاهی آدم باید نگاه کنه به همه چیز حتی به فکرهاش

برای نمایش آواتار خود در این وبلاگ در سایت Gravatar.com ثبت نام کنید. (راهنما)
ایمیل شما بعد از ثبت نمایش داده نخواهد شد